Yokuş Üstü Yerleşimlerde Park Mesafesi Neden Hep Kısalır?

Yokuş üstü yerleşimlerde park mesafesi zamanla kendiliğinden kısalır.

Bu bir ihmal değil, alışkanlık etkisidir.

Eğimli sokaklarda sürücüler, aracı bırakırken “kaçmasın” refleksiyle öndeki araca yaklaşır. Günler geçtikçe bu refleks normalleşir. Birkaç santim daha… Birkaç santim daha… Sonunda tamponlar toleranssız bir hatta dizilir.

Hasar oluştuğunda şaşkınlık yaşanır.

Ama mesafe çoktan kaybolmuştur.

Mesafenin Erozyonu

Park mesafesinin kısalması üç etkenle hızlanır:

• Eğim: geri kayma korkusu mesafeyi yer
• Rutin: aynı noktaya her gün park edilir
• Sessizlik: küçük temaslar fark edilmez

Bu birleşim, görünmez bir erozyon yaratır. Mesafe kaybolur; risk kalır.

Neden Aynı Sokakta Olur?

Çünkü sokak değişmez.

Park çizgisi yoktur.

Referans noktası alışkanlıktır.

Bu yüzden yokuş üstü sokaklarda park mesafesi, sürücülerin niyetinden bağımsız olarak aynı noktada daralır.

Mikro-Heritage Notu

1960’lardan itibaren tutulan yokuş sokak saha notlarında, park mesafesinin yıllar içinde kademeli olarak azaldığı ve küçük temasların bu daralmayı hızlandırdığı görülür. Araçlar değişmiş, ama eğim ve alışkanlık ilişkisi aynı sonucu üretmiştir.

Bu bir dönem sorunu değil, yapısal bir alışkanlıktır.

Sessiz Kapanış

Yokuş üstü sokaklarda,

mesafe bir anda değil,

alışkanlıkla kaybolur.