Müşterimiz Değildi

Mesaj geç saatte geldi.
Ofis çoktan kapanmıştı. Telefonlar sessizdi. Binanın o kendine özgü, mesai sonrası boşluk hissi vardı.

Mesaj kısaydı.

“Rahatsız ediyorum. Bunun doğru numara olup olmadığını bilmiyorum.”

Bir teklif istemiyordu.
Fiyat sormuyordu.
Hatta bizden sigortalı bile değildi.

Girne’ye yakın küçük bir köyde, arabasını geri viteste eski bir taş duvara çarpmıştı. Kimse yaralanmamıştı. Polislik bir durum yoktu. Ama o sesi duymuştu. O kısa, donuk ses. Küçük bir hatanın insanın içine oturan türden olanı.

Adadaydı ama yeni sayılırdı.
Yerel refleksleri yoktu.
“Burada bu işler nasıl olur?” diye sorabileceği biri de yoktu.

Bu yüzden bir sigorta numarasını aradı.

Sigorta için değil.
Kuralları bilen birine ulaşmak için.

Fotoğraf gönderdi. Araba yürüyordu. Hasar küçüktü. Duvar eskiydi. Sorun vardı ama büyüyecek gibi durmuyordu.

Sonra ona beklemediği bir şey söyledik.

Hasar dosyası açmasını önermedik.
Böyle küçük kazalarda genelde ne olduğunu anlattık.
Ne olmadığını özellikle anlattık.
Kiminle konuşması gerektiğini söyledik.
Neyi dert etmemesini söyledik.

Görüşme yedi dakika sürdü.

Poliçe yoktu.
Evrak yoktu.
Fatura yoktu.

Bir hafta sonra tekrar yazdı.

“Sadece teşekkür etmek istedim. Her şey halloldu. Kendimi artık daha rahat hissediyorum.”

Hâlâ müşterimiz değildi.

Ve sigorta hakkında çoğu zaman atlanan şey tam olarak bu.

Gerçek sigortacılık bir ürün değildir.
Belirsizlik anında paylaşılan yerel bilgidir.

Bazen verebileceğiniz en değerli hizmet, birine size bugün ihtiyacı olmadığını söylemektir.

Bu hikayenin Google’da üst sıralarda çıkması gerekmiyor.
Anahtar kelime hesabı yok.
Satış çağrısı yok.
Parlak cümleler yok.

Ama yine de okunuyor.

Çünkü insanlar kendilerini güvende hissettiklerinde sigorta aramazlar.
Kaybolduklarında ararlar.

Ve kaybolan insanlar, böyle hikâyeleri sonuna kadar okur.