Bahçeler, İskele’nin kıyıya en açık yerleşimlerinden biridir. Denize yakınlık burada manzara değil, sürekli maruz kalma anlamına gelir. Tuzlu hava, yüksek nem ve açık alan kullanımı birleştiğinde risk ani değil, zamana yayılan bir karakter kazanır.

Bölgedeki en belirgin unsur açık otopark alışkanlığıdır. Konutların büyük kısmında kapalı garaj yoktur ya da kullanılmaz. Araçlar günlerce, bazen haftalarca açıkta kalır. Denizden gelen tuz partikülleri, rüzgarla taşınarak kaporta, jant ve fren aksamına yapışır. İlk etapta fark edilmez. Ancak zamanla boya yüzeyinde matlaşma, metal parçalarda oksidasyon ve fren performansında düşüş başlar. Küçük bir temas ya da düşük hızdaki bir manevra, normalde basit bir hasar olacakken daha maliyetli onarımlara dönüşür.

Nem faktörü sadece araçlarla sınırlı değildir. Bahçeler’de binalar da sürekli nem baskısı altındadır. Dış cepheler, balkon korkulukları, pencere doğramaları ve çatı detayları daha hızlı yıpranır. Bu yıpranma tek başına bir hasar sayılmaz; fakat fırtınalı bir günde kopan bir parça, komşu araca ya da yapıya zarar verdiğinde zincirleme sorumluluklar doğar. Açık alanların fazla olması, sorumluluk riskini de beraberinde getirir.

Yaz aylarında bölgeye gelen geçici nüfus, risk profilini daha da karmaşık hale getirir. Bahçeler’de park düzeni yazın değişir, araç sayısı artar, dar alanlarda geri manevralar sıklaşır. Hasarların büyük bölümü düşük hızda, park halindeki araçlara temas şeklinde gerçekleşir. Dosyalarda sıkça karşılaşılan ifade aynıdır: “Aracım park halindeydi.”

Bahçeler’i klasik bir sahil yerleşimi gibi değerlendirmek hatalıdır. Burada risk; hızdan, trafikten ya da yoğunluktan değil, çevresel etki + süre + alışkanlık birleşiminden doğar. Tuz ve nem, görünmez ama kalıcıdır. Açık otopark ise bu etkiyi sürekli hale getirir.

Bu yazı, İskele Sigorta Rehberi 2026 kapsamındaki mikro bölge analizlerinin bir parçasıdır. Bahçeler’i anlamak, sigortada en sık gözden kaçan gerçeği hatırlatır: En pahalı hasarlar çoğu zaman sessizce birikenlerdir.