22:30 İskele’de Varsayımların Devreye Girdiği Saat

İskele’de risk çoğu zaman mevsimsel hareketlilikle ilişkilendirilir.
Oysa bazı hasarlar, hareket azaldığında ortaya çıkar.

22:30 bu saatlerden biridir.

Gün bitmiş gibi hissedilir.
Sokaklar olduğundan daha sakin görünür.
Kararlar gevşer.

Sigorta kayıtları bu anı uzun zamandır tanır.

O DÖNEMDE (1970’ler–1980’ler)

Geçmiş yıllarda İskele’de akşamlar, eve dönüş rutinleriyle şekillenirdi.
Araçlar apartman önlerinde ve sahile yakın sokaklarda kısa süreli dururdu.

Aydınlatma sınırlıydı.
Görüş, alışkanlığa dayanırdı.

Sürücüler sokağı bildiklerini varsayardı.
Duruşlar kısaydı.
Kapılar beklemeden açılırdı.

O dönem hasar notlarında tekrar eden tablo şuydu:
düşük hız, kapı açılması, yan ayna teması.

Sorun hız değildi.
Aşinalıktı.

BUGÜN (2026)

Bugün İskele’de 22:30 hâlâ “gün bitti” hissini taşır.

Trafik hafifler.
Ses azalır.
Dikkat de aynı oranda düşer.

Araçlar “bir anlık” durur.
Telefonlar kontrol edilir.
Yoldan geçen bir araç yanlış değerlendirilir.

Teknoloji vardır.
Ama davranışı yöneten hâlâ varsayımdır.

TEKRAR EDEN ŞEY

Bu hasarlar yeni değildir.
Sigorta kayıtları bunu bugün fark etmedi.

İskele’de 22:30, yıllardır benzer sonuçlar üretir.

Sokaklar yavaş değişti.
Refleks değişmedi.

İSKELE’DE 22:30 NEDEN ÖNEMLİ?

Çünkü bu saat:

• günün kapandığı varsayılan andır

• risk algısının düştüğü zamandır

• alışkanlığın dikkatin önüne geçtiği noktadır

Bu düzen geçmişte de vardı.
Bugün de var.

Bazı riskler hareketle gelmez.
Rahatlıkla gelir.