1958’den Bugüne Kıbrıs’ta Sigortanın Evrimi

 

 

 

Kıbrıs’ta sigortacılık, hiçbir zaman yalnızca poliçe satmakla ilgili olmadı.

Bu ada için sigorta, belirsizlikle yaşamanın kurumsal cevabıydı.

 

1958 yılına gelindiğinde, Kıbrıs’ta risk bugünkü gibi ölçülmüyordu.

Ama hissediliyordu.

 

O yıllarda sigorta, yangın teminatı ya da araç poliçesi anlamına gelmiyordu.

Sigorta, yarının ne getireceğini bilmeden bugünü güvence altına alma refleksiydi.

 

 

 

 

1958–1963: Sigorta Bir “İhtiyaç” Değil, Bir Tedbirdi

 

 

1958’de Kıbrıs’ta yapılaşma sınırlıydı.

Araç sayısı az, mülk sahipliği daha netti.

 

Sigorta çoğunlukla:

 

• Ticari yapılar
• Depolar
• Kamuya yakın mülkler

 

 

için düşünülüyordu.

 

Bireysel sigorta, bugünkü anlamıyla yaygın değildi.

Risk algısı kişisel değil, toplumsaldı.

 

Bu dönemde sigorta, bir ürün değil, bir önlem olarak görülüyordu.

 

 

 

 

1963–1974: Belirsizlik Çağı ve Sigortanın Sessizleşmesi

 

 

Bu yıllar, sigortacılığın görünür olmadığı ama en çok ihtiyaç duyulduğu dönemdi.

 

Riskler:

 

• Ani yer değiştirmeler
• Sahipsiz kalan mülkler
• Kullanımı kesintiye uğrayan yapılar

 

 

şeklinde ortaya çıktı.

 

Bu dönemde sigorta:

 

• Her zaman yazılı değildi
• Her zaman tahsil edilmedi
• Ama hafızada kaldı

 

 

Bugün hâlâ bazı yapıların risk profili, bu dönemin izlerini taşır.

 

 

 

 

1974–1983: Yeniden Yapılanma, Ama Eski Alışkanlıklarla

 

 

1974 sonrası, Kıbrıs’ta hızlı bir yeniden yapılanma başladı.

Yeni evler, yeni sokaklar, yeni kullanım alışkanlıkları…

 

Ancak bir şey değişmedi:

Risk algısı, yapı hızının gerisinde kaldı.

 

Bu dönemde:

 

• Garajlar dar
• Sokaklar planlanmamış
• Ortak alanlar belirsiz

 

 

olarak inşa edildi.

 

Bugün hâlâ karşılaşılan birçok hasar dosyasının kökeni, bu yıllara uzanır.

 

 

 

 

1980’ler–1990’lar: Sigorta Ürün Oldu, Bilgi Olmadı

 

 

Bu yıllarda sigorta yaygınlaştı.

Ama derinleşmedi.

 

Poliçeler vardı, fakat:

 

• Bölgesel risk yoktu
• Kullanım alışkanlığı analiz edilmiyordu
• Aynı ürün, her sokakta satılıyordu

 

 

Sigorta satın alındı.

Ama sigorta anlaşılmadı.

 

 

 

 

2000–2010: Araç Sayısı Arttı, Hasar Alışkanlıkları Netleşti

 

 

2000’lerle birlikte:

 

• Araç sayısı hızla yükseldi
• Apartman yaşamı yaygınlaştı
• Park ve komşu kaynaklı hasarlar görünür oldu

 

 

Bu dönem, sigortacılığın ilk kez davranışla yüzleştiği dönemdir.

 

Hasarlar artık tesadüf değildi.

Tekrar ediyordu.

 

Aynı sokakta.

Aynı saatlerde.

Aynı tip kazalarla.

 

 

 

 

2010–2020: Dijitalleşme Geldi, Risk Hâlâ Yereldi

 

 

Poliçeler dijitalleşti.

Satın alma hızlandı.

 

Ama risk:

 

• Hâlâ sokak bazlıydı
• Hâlâ yapı tipine bağlıydı
• Hâlâ yerel alışkanlıklara göre şekilleniyordu

 

 

Dijitalleşme hız getirdi.

Ama hafıza getirmedi.

 

 

 

 

2020 Sonrası: Sigortacılık Ürün Değil, Hafıza İşi

 

 

Bugün Kıbrıs’ta sigorta:

 

• Sadece teminat listesi değildir
• Sadece fiyat karşılaştırması değildir

 

 

Gerçek sigortacılık:

 

• Bölgeyi tanımayı
• Sokakları bilmeyi
• Aynı hataların neden tekrarlandığını anlamayı
  gerektirir.

 

 

1958’den bugüne değişen şey:

 

• Araçlar
• Yapılar
• Teknoloji

 

 

Değişmeyen şey ise şudur:

 

Risk, her zaman yereldir.

 

 

 

 

Sessiz Sonuç

 

 

Kıbrıs’ta sigortanın evrimi, aslında adanın evrimidir.

Bazı sokaklar değişir.

Bazı alışkanlıklar kalır.

 

Sigorta şirketleri gelir geçer.

Ama ada hafızası kalır.

 

Gerçek sigortacılık, bu hafızayı okuyabilmektir.