Geçitkale Çamlıca hattında, köyün üst tarafında yer alan ağaç kümelerinin oluşturduğu gölge alanlardan çıkarak Mesarya’nın açık ve geniş görüşlü segmentlerine geçilen kısa bir yol kesiti bulunur. Bu geçiş birkaç yüz metreye yayılmaz. Çoğu zaman birkaç saniyelik bir hareket içinde gerçekleşir. Bu nedenle sürücünün göz adaptasyonu, yolun değişim hızına yetişemez.

Gölge alan içinde ilerleyen sürücü, düşük ışık seviyesine uyum sağlamış durumdadır. Yol yüzeyi daha koyu görünür, detaylar sınırlı kontrastla seçilir. Bu noktadan açık alana çıkıldığında ise ışık seviyesi aniden artar. Güneş ışığı doğrudan yüzeye yansır ve kısa bir süre için görüş “fazla aydınlık” hale gelir. Bu an, sürücünün gözünün yeniden denge kurmaya çalıştığı bir boşluk üretir.

Geçitkale yönüne doğru iniş yapan bir araç düşünelim. Ağaçların oluşturduğu gölgeli bir segmentten çıkar çıkmaz açık ovaya girer. Bu anda yol yüzeyi bir anda parlamaya başlar. Asfalt üzerindeki küçük yüzey farkları, yol kenarındaki daralmalar veya hafif eğimler net seçilemez. Sürücü yolu gördüğünü düşünür ancak aslında detayları okuyamaz.

Bu durum özellikle öğleden sonra saatlerinde daha belirgindir. Güneş açısı düştükçe yüzey yansıması artar ve kontrast kaybı daha keskin hissedilir. Aynı noktada sabah saatlerinde bu etki daha zayıf kalır.

Yerel sürücüler bu geçişi bildikleri için refleks olarak hızlarını düşürür. Ancak ilk kez gelen bir sürücü, yolun açık olmasına güvenerek hızını korur. Bu da birkaç saniyelik adaptasyon gecikmesini kritik hale getirir.

Geçitkale Çamlıca’da bu risk, yolun fiziksel yapısından değil, ışığın ani değişiminden doğar. Geçiş kısa sürer, ancak sürüş kararını belirleyen zaman da aynı ölçüde kısadır.